Jakie są powikłania po abdominoplastyce?

Abdominoplastyka jest poważną operacją chirurgiczną, dlatego obrzęk, zasinienie i umiarkowany ból mogą należeć do prawidłowego gojenia. Powikłania wymagające oceny lekarskiej to między innymi zakażenie, krwiak, seroma, rozejście rany, martwica tkanek oraz zakrzepica. Najważniejsze jest obserwowanie, czy objawy stopniowo słabną, oraz szybka reakcja na ich nagłe nasilenie.

Co jest normą, a co powikłaniem po abdominoplastyce?

Abdominoplastyka polega na usunięciu nadmiaru skóry i tkanki tłuszczowej, a w wybranych przypadkach także na korekcie mięśni lub powięzi ściany brzucha. Zakres ingerencji sprawia, że organizm potrzebuje czasu na regenerację. Obrzęk, zasinienia, przejściowe zaburzenia czucia i dyskomfort nie muszą oznaczać komplikacji.

Niepokój powinny wzbudzić objawy, które szybko narastają, pojawiają się wyraźnie po jednej stronie albo nie wykazują tendencji do ustępowania. Dotyczy to także rany. Sam obrzęk nie jest tym samym co seroma, czyli zbiornik płynu surowiczego pod skórą. Seroma może powodować miejscowe uwypuklenie, uczucie przelewania lub napięcia i wymaga oceny podczas kontroli. Czasem płyn usuwa się przez punkcję, ale decyzję podejmuje lekarz.

Do innych możliwych powikłań należą krwawienie, zakażenie rany, opóźnione gojenie, martwica skóry lub pępka, przerostowa blizna, przewlekły ból, asymetria konturu oraz zakrzepica żył głębokich lub zatorowość płucna. Ich ryzyko jest indywidualne i zależy między innymi od stanu zdrowia, zakresu operacji oraz przebiegu rekonwalescencji.

Co zwiększa ryzyko powikłań?

Ryzyko ocenia się przed operacją podczas wywiadu, badania i kwalifikacji anestezjologicznej. Niektóre czynniki można skorygować przed zabiegiem, inne wymagają dodatkowego leczenia lub odroczenia operacji.

Największe znaczenie mają:

• Palenie tytoniu – nikotyna pogarsza ukrwienie tkanek, przez co zwiększa ryzyko zaburzeń gojenia, zakażenia i martwicy brzegów skóry.
• Nieuregulowana cukrzyca, nadciśnienie, choroby serca i inne choroby przewlekłe, które mogą utrudniać gojenie lub znieczulenie.
• Otyłość, duże wahania masy ciała i brak stabilnej wagi przed operacją.
• Zaburzenia krzepnięcia, wcześniejsze epizody zakrzepicy oraz niedokrwistość lub niedobory żywieniowe.
• Zbyt wczesny powrót do dźwigania, intensywnych ćwiczeń albo pracy fizycznej.

Palenie jest szczególnie istotne, ponieważ jego wpływ na naczynia może prowadzić do niedotlenienia płata skórnego. Zalecany czas całkowitej abstynencji nikotynowej ustala lekarz, często obejmuje on kilka tygodni przed i po operacji. Dotyczy to również papierosów elektronicznych.

Kiedy trzeba pilnie skontaktować się z lekarzem?

Nie czekaj na planową wizytę, jeśli stan wyraźnie się pogarsza albo pojawia się jeden z poniższych objawów:

• gorączka powyżej 38°C, dreszcze lub szybko narastające osłabienie
• silny, nagły albo wyraźnie nasilający się ból brzucha
• szybko powiększający się lub asymetryczny obrzęk, twarde uwypuklenie albo gwałtowne zasinienie jednej strony
• ropna wydzielina, nieprzyjemny zapach, wyraźne ocieplenie i zaczerwienienie rany
• rozejście brzegów rany, uporczywe krwawienie lub duża ilość płynu sączącego się z rany
• duszność, ból w klatce piersiowej, omdlenie albo nagłe kołatanie serca

Duszność i ból w klatce piersiowej wymagają pilnej pomocy medycznej, ponieważ mogą wskazywać na zatorowość płucną. Nie należy w takiej sytuacji ograniczać się do wiadomości wysłanej do kliniki ani czekać na najbliższą kontrolę. Przy objawach nagłych skontaktuj się z pogotowiem ratunkowym.

Jak zmniejszyć ryzyko powikłań?

Przygotowanie zaczyna się od rzetelnej kwalifikacji. Chirurg plastyczny powinien znać wszystkie choroby, przyjmowane leki, suplementy, przebyte operacje i informacje o paleniu. Nie odstawiaj samodzielnie leków wpływających na krzepnięcie. O sposobie ich modyfikacji decyduje lekarz.

Przed operacją i w okresie rekonwalescencji pomocna jest następująca lista kontrolna:

• zrezygnuj z nikotyny i alkoholu w terminie ustalonym z lekarzem
• wykonaj zlecone badania i doprowadź choroby przewlekłe do możliwie dobrej kontroli
• ustal termin wizyt kontrolnych oraz sposób kontaktu z personelem w razie niepokojących objawów
• przygotuj pomoc bliskiej osoby w pierwszych dniach, zwłaszcza przy zakupach, posiłkach i codziennych czynnościach
• zorganizuj odzież uciskową, jeśli została zalecona, i stosuj ją zgodnie z instrukcją, zwykle przez kilka tygodni
• zaplanuj stopniowy powrót do chodzenia, bez dźwigania i intensywnego wysiłku do czasu zgody lekarza

Wczesne, spokojne uruchamianie pod kontrolą personelu pomaga ograniczać ryzyko zakrzepów, ale nie oznacza zgody na forsowanie organizmu. Spacery, ćwiczenia oddechowe i fizjoterapia powinny być dostosowane do stanu rany. Z kolei białko w diecie, odpowiednie nawodnienie i produkty dostarczające witamin wspierają regenerację. Konkretne zalecenia żywieniowe mogą wymagać modyfikacji przy chorobach przewlekłych.

Najbezpieczniejsza rekonwalescencja łączy trzy elementy: właściwą kwalifikację, przestrzeganie zaleceń oraz szybkie zgłoszenie objawów, które różnią się od dotychczasowego przebiegu gojenia.

Na bezpieczeństwo wpływa także wybór lekarza i placówki. Przed podjęciem decyzji sprawdź kwalifikacje chirurga, warunki znieczulenia i hospitalizacji, plan kontroli po operacji oraz sposób postępowania w przypadku krwawienia, zakażenia lub seromy. Techniki stosowane podczas operacji, takie jak zmniejszanie przestrzeni podskórnej szwami czy rozwiązania ograniczające gromadzenie płynu, dobiera chirurg do anatomii i zakresu zabiegu. Nie zastępują one jednak właściwego przygotowania pacjenta.

Obrzęk i zasinienia mogą wyglądać niepokojąco, ale zwykle stopniowo ustępują. Jeśli pojawia się gorączka, nagły ból, asymetria, ropna wydzielina lub problemy z oddychaniem, potrzebna jest szybka ocena lekarska, a nie samodzielna obserwacja.

Artykuł nie stanowi porady medycznej i powstał wyłącznie w celach informacyjnych. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za wszelkie negatywne skutki wdrożonych zaleceń. Zawsze zasięgnij opinii specjalisty medycyny w powyższym zakresie.