Wypełnianie zmarszczek – metody, efekty i przeciwwskazania

Wypełnianie zmarszczek to zabieg medycyny estetycznej polegający na podaniu preparatu, najczęściej kwasu hialuronowego, w celu uzupełnienia objętości tkanek i spłycenia załamań skóry. Iniekcja wymaga kwalifikacji lekarskiej, ponieważ preparat jest wprowadzany w okolice naczyń, nerwów i innych ważnych struktur.

Czym jest wypełnianie zmarszczek?

Podczas zabiegu lekarz podaje w wybrany obszar preparat o właściwościach wypełniających. Najczęściej stosuje się kwas hialuronowy, czyli substancję naturalnie występującą w organizmie i wiążącą wodę w tkankach. Po aplikacji może on uzupełnić miejscowy ubytek objętości, spłycić bruzdę i poprawić nawilżenie skóry.

Nie jest to zabieg kosmetyczny w rozumieniu pielęgnacji powierzchniowej. Iniekcja powoduje ingerencję w tkanki, dlatego powinna odbywać się po konsultacji i badaniu przeprowadzonym przez lekarza. Efekt zależy między innymi od rodzaju preparatu, miejsca podania, metabolizmu oraz wyjściowej kondycji skóry. W przypadku kwasu hialuronowego rezultat jest czasowy i zwykle utrzymuje się przez kilka do kilkunastu miesięcy.

Wypełniacz, botoks czy stymulator – czym różnią się metody?

Dobór procedury zależy od tego, czy zmarszczka powstała głównie wskutek utraty objętości, pracy mięśni, czy pogorszenia jakości skóry. Kwas hialuronowy uzupełnia objętość. Toksyna botulinowa, potocznie nazywana botoksem, ogranicza przewodnictwo nerwowe w wybranych mięśniach i osłabia ich skurcz. Nie jest więc wypełniaczem. Stymulatory tkankowe mają z kolei pobudzać procesy przebudowy skóry, ale nie dają takiego samego natychmiastowego efektu objętościowego.

W niektórych przypadkach rozważa się także przeszczep własnej tkanki tłuszczowej. Jest to procedura bardziej rozbudowana niż podanie kwasu hialuronowego, ponieważ wymaga pobrania materiału z innej okolicy ciała. Ostateczny wybór powinien wynikać z badania, rodzaju zmarszczek i oczekiwań pacjenta, a nie z samej nazwy zabiegu.

Jak wygląda wizyta w gabinecie?

Przebieg zależy od leczonego obszaru i zastosowanej techniki, jednak wizyta najczęściej obejmuje kilka etapów:

1. Konsultacja i kwalifikacja – lekarz ocenia skórę, rodzaj zmarszczek, stan zdrowia, przyjmowane leki oraz możliwe przeciwwskazania. Omawia też realny zakres korekty.
2. Przygotowanie skóry – obszar zabiegowy zostaje oczyszczony i zdezynfekowany. W razie potrzeby stosuje się znieczulenie miejscowe.
3. Iniekcja – preparat jest podawany cienką igłą albo kaniulą. Technika zależy od anatomii okolicy, głębokości bruzdy i planowanego efektu.
4. Modelowanie i kontrola – lekarz sprawdza rozłożenie preparatu oraz delikatnie modeluje obszar, jeśli jest to potrzebne.

Wypełnianie zmarszczek trwa zwykle od kilkunastu do około 60 minut. Znieczulenie może ograniczyć ból, ale podczas podawania preparatu możliwe są ukłucia, rozpieranie lub krótkotrwały dyskomfort. Po zabiegu często występują niewielki obrzęk, zaczerwienienie, tkliwość lub siniaki. Zwykle ustępują w ciągu kilku dni, choć ostateczny wygląd obszaru zabiegowego może oceniać się dopiero po zmniejszeniu obrzęku.

Jakie obszary można korygować?

Wypełniacze wykorzystuje się przede wszystkim tam, gdzie widoczna jest utrata objętości lub utrwalona bruzda. Do najczęściej rozważanych obszarów należą:

• Bruzdy nosowo-wargowe biegnące od skrzydeł nosa w kierunku kącików ust.
• Dolina łez, jeśli zagłębienie wynika z ubytku objętości i nie ma przeciwwskazań do korekty tej okolicy.
• Zmarszczki palacza, czyli pionowe linie wokół ust.
• Opadające kąciki ust i linie marionetki.
• Ubytki objętości w policzkach lub innych obszarach twarzy, w ramach wolumetrii.

Nie każdą zmarszczkę należy wypełniać. Zmarszczki mimiczne na czole, między brwiami lub wokół oczu mogą lepiej odpowiadać na działanie toksyny botulinowej, ponieważ ich główną przyczyną jest powtarzalna praca mięśni. Ocenę powinien przeprowadzić lekarz podczas konsultacji.

Kiedy zabieg jest przeciwwskazany?

Przeciwwskazania zależą od preparatu, obszaru i stanu zdrowia. Część z nich ma charakter czasowy, na przykład infekcja skóry, a część wymaga szczegółowej oceny ryzyka. Do sytuacji, w których zabiegu zwykle się nie wykonuje albo odracza go do czasu wyjaśnienia problemu, należą:

• Ciąża i karmienie piersią.
• Aktywna infekcja, opryszczka, stan zapalny lub ropne zmiany w miejscu planowanej iniekcji.
• Niektóre choroby autoimmunologiczne i choroby nowotworowe, zwłaszcza w trakcie leczenia.
• Znana nadwrażliwość na składniki preparatu.
• Skłonność do bliznowacenia przerostowego lub nieprawidłowego gojenia.
• Stosowanie leków przeciwkrzepliwych albo innych środków zwiększających ryzyko krwawienia, wymagające indywidualnej decyzji lekarza.

Nie odstawiaj samodzielnie aspiryny ani leków przeciwkrzepliwych przed zabiegiem. Taką decyzję może podjąć wyłącznie lekarz prowadzący, po ocenie wskazań do leczenia i ryzyka krwawienia. Przed kwalifikacją trzeba też poinformować o alergiach, wcześniejszych zabiegach, chorobach przewlekłych i planowanych procedurach stomatologicznych.

Rzadkie, ale poważne powikłania zabiegów iniekcyjnych mogą wynikać z podania preparatu do naczynia lub ucisku struktur. Z tego powodu znaczenie ma nie tylko sam produkt, lecz także znajomość anatomii, sterylne warunki i możliwość szybkiego zareagowania w razie niepożądanej reakcji.

Jak postępować po zabiegu?

Dokładne zalecenia przekazuje lekarz, ponieważ zależą one od miejsca i techniki podania. Ogólnie przez pierwsze dni warto:

• Nie korzystać z sauny, solarium i intensywnego ciepła.
• Ograniczyć ekspozycję na słońce i stosować ochronę przeciwsłoneczną.
• Zrezygnować z intensywnego wysiłku fizycznego przez okres wskazany przez lekarza.
• Nie uciskać, nie masować i nie manipulować miejscem wkłucia bez wyraźnego zalecenia.
• Dbać o delikatną higienę skóry i odpowiednie nawodnienie organizmu.

Jeśli obrzęk szybko narasta, pojawia się silny ból, zaburzenia widzenia, wyraźne zblednięcie lub sinienie skóry, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem albo placówką, w której wykonano zabieg. Takich objawów nie należy traktować jak zwykłej reakcji pozabiegowej.

Wypełnianie zmarszczek może poprawić proporcje i spłycić bruzdy, ale nie zatrzymuje procesu starzenia. Najbezpieczniejsza decyzja wynika z konsultacji lekarskiej, właściwego rozpoznania rodzaju zmarszczek i zachowania umiaru w ilości podanego preparatu.

Artykuł ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji lekarskiej. O kwalifikacji do zabiegu, rodzaju preparatu oraz postępowaniu po procedurze decyduje lekarz.