Biorewitalizacja skóry twarzy – na czym polega i jakie daje efekty?

Biorewitalizacja skóry twarzy to nie pojedynczy „zastrzyk młodości”, lecz proces pobudzania naturalnych mechanizmów naprawczych skóry. W zależności od metody wykorzystuje się między innymi nieusieciowany kwas hialuronowy, osocze bogatopłytkowe, polinukleotydy albo kontrolowane mikrouszkodzenia wywołane laserem. Celem jest poprawa nawilżenia, gęstości, elastyczności i kolorytu skóry, bez zmiany rysów twarzy.

Czym jest biorewitalizacja skóry twarzy?

Biorewitalizacja oznacza stymulację skóry do intensywniejszej regeneracji. Zabieg nie polega wyłącznie na zamaskowaniu zmarszczek, lecz na stworzeniu warunków, w których tkanki mogą sprawniej odbudowywać swoją strukturę. Stosuje się w tym celu preparaty podawane śródskórnie lub podskórnie, a także metody fizykalne, takie jak laser frakcyjny.

To odróżnia biorewitalizację od klasycznego wypełniania zmarszczek. Nieusieciowany kwas hialuronowy stosowany w zabiegach biorewitalizacyjnych ma przede wszystkim nawilżać i wspierać procesy zachodzące w skórze. Kwas hialuronowy usieciowany, używany jako wypełniacz, ma inną strukturę i może służyć do zwiększania objętości tkanek lub modelowania rysów twarzy. Te procedury nie są więc zamienne.

Jak skóra reaguje na biostymulację?

W skórze właściwej znajdują się fibroblasty, czyli komórki odpowiedzialne między innymi za wytwarzanie kolagenu, elastyny i składników macierzy zewnątrzkomórkowej. Z wiekiem ich aktywność stopniowo spada. Skóra staje się cieńsza, mniej sprężysta, bardziej sucha i wolniej się regeneruje.

Biostymulatory oddziałują na te procesy na różne sposoby. Kwas hialuronowy wiąże wodę i poprawia nawodnienie tkanek, a także może wspierać aktywność fibroblastów. Polinukleotydy dostarczają materiału wykorzystywanego w procesach naprawczych komórek. Osocze bogatopłytkowe wykorzystuje czynniki wzrostu obecne w płytkach krwi. Z kolei laser frakcyjny tworzy kontrolowane mikrouszkodzenia, które uruchamiają gojenie i przebudowę skóry.

Efektem stopniowej aktywacji fibroblastów jest między innymi odbudowa włókien kolagenowych i elastynowych. Skóra może stać się gęstsza, bardziej napięta i elastyczna, ale nie oznacza to chirurgicznego liftingu. Rezultat zależy od wieku, stanu skóry, wybranej metody, stylu życia oraz indywidualnej reakcji organizmu.

Jakie metody biorewitalizacji są stosowane?

Określenie „biorewitalizacja” obejmuje kilka różnych procedur. Różnią się one substancją, sposobem działania, stopniem inwazyjności i długością gojenia:

Osocze bogatopłytkowe jest pobierane z krwi pacjenta, dlatego bywa wybierane przez osoby, które preferują materiał autologiczny. Polinukleotydy są stosowane między innymi przy wiotkości, odwodnieniu, drobnych zmarszczkach i pogorszeniu jakości skóry wokół oczu. Kwas hialuronowy sprawdza się szczególnie wtedy, gdy głównym problemem jest suchość i utrata nawodnienia.

Laser frakcyjny może być rozważany przy nierównej strukturze skóry, bliznach potrądzikowych i oznakach fotostarzenia. Wymaga jednak większej ostrożności niż delikatne procedury iniekcyjne. Nici PDO są metodą uzupełniającą, a nie typowym odpowiednikiem mezoterapii. Wprowadzane pod skórę włókna z polidioksanonu mogą mechanicznie podtrzymywać tkanki i pobudzać ich przebudowę, dlatego kwalifikacja do takiej procedury powinna być szczególnie dokładna.

Jak wygląda typowa sesja?

Dokładny przebieg zależy od zastosowanej metody, ale wizyta zwykle obejmuje następujące etapy:

1. Konsultacja i kwalifikacja – lekarz przeprowadza wywiad, ocenia skórę, omawia cel terapii oraz sprawdza przeciwwskazania.
2. Przygotowanie skóry – twarz zostaje oczyszczona i zdezynfekowana. W razie potrzeby stosuje się krem znieczulający lub inne znieczulenie miejscowe.
3. Aplikacja wybranej metody – preparat podaje się cienką igłą lub kaniulą, a w przypadku lasera dobiera się parametry do rodzaju skóry i problemu.
4. Zalecenia po zabiegu – specjalista informuje, jak pielęgnować skórę i kiedy można wrócić do makijażu, intensywnego wysiłku, sauny lub ekspozycji na słońce.

Przed wizytą trzeba poinformować lekarza o przyjmowanych lekach, chorobach przewlekłych, skłonności do bliznowacenia i przebytych reakcjach alergicznych. Nie należy samodzielnie odstawiać leków przeciwkrzepliwych ani przeciwzapalnych. Ewentualne zmiany w terapii może zalecić wyłącznie lekarz.

Kiedy biorewitalizacja może być rozważana?

Zabiegi tego typu rozważa się najczęściej przy pogorszeniu jakości skóry, a nie przy potrzebie zmiany jej objętości. Mogą być brane pod uwagę w przypadku:

• odwodnionej, suchej lub szorstkiej skóry;
• utraty jędrności i elastyczności;
• drobnych zmarszczek i nierównej struktury;
• szarego, zmęczonego kolorytu;
• blizn potrądzikowych lub innych zmian strukturalnych;
• oznak fotostarzenia, jeśli lekarz uzna daną metodę za bezpieczną.

Kto nie powinien poddawać się zabiegom?

Ostateczną decyzję podejmuje lekarz po wywiadzie i ocenie skóry. Do sytuacji, w których zabieg zwykle odracza się albo wyklucza, należą:

• ciąża i karmienie piersią;
• aktywne infekcje, opryszczka oraz stany zapalne lub uszkodzenia skóry w miejscu zabiegu;
• aktywne choroby autoimmunologiczne lub ich zaostrzenie;
• choroby nowotworowe, w tym podejrzenie zmian wymagających diagnostyki;
• zaburzenia krzepnięcia, choroby krwi lub leczenie zwiększające ryzyko krwawienia;
• niewyrównana cukrzyca i inne choroby przewlekłe, jeśli lekarz uzna je za przeciwwskazanie;
• uczulenie na składnik konkretnego preparatu albo skłonność do nieprawidłowego bliznowacenia.

Przeciwwskazania mogą różnić się w zależności od metody. Inne ryzyko wiąże się z iniekcją osocza, inne z podaniem preparatu zawierającego polinukleotydy, a jeszcze inne z laserem. Dlatego sama dobra tolerancja jednego zabiegu nie oznacza automatycznie możliwości wykonania wszystkich pozostałych.

Jakich efektów można się spodziewać?

Bezpośrednio po iniekcji skóra może wyglądać na bardziej napiętą, ale część tego efektu wynika z przejściowego obrzęku i obecności preparatu w tkankach. W miejscu wkłuć mogą pojawić się małe grudki, zaczerwienienie, tkliwość, obrzęk lub siniaki. Po mezoterapii grudki zwykle wchłaniają się w ciągu kilku dni. Ich nie należy masować ani ugniatać, chyba że specjalista zaleci inaczej.

Właściwa biostymulacja zachodzi wolniej. Poprawa nawilżenia może pojawić się wcześniej, natomiast przebudowa kolagenu i zwiększenie gęstości skóry wymagają czasu. Z tego powodu często planuje się serię zabiegów, na przykład kilka sesji wykonywanych w odstępach ustalonych przez lekarza. Liczba wizyt nie jest stała i zależy od metody, wieku, kondycji skóry oraz celu terapii.

Po zabiegu zwykle zaleca się delikatną pielęgnację, ochronę przeciwsłoneczną oraz czasowe ograniczenie sauny, intensywnego wysiłku i czynności nasilających pocenie. Jeśli obrzęk, ból, rumień lub inne objawy nasilają się zamiast ustępować, trzeba skontaktować się z gabinetem lub lekarzem.

Dlaczego konsultacja jest niezbędna?

Ten sam problem, na przykład utrata jędrności, może wymagać zupełnie innego postępowania u dwóch osób. Jedna skorzysta głównie z intensywnego nawilżenia, inna z terapii poprawiającej strukturę skóry, a przy aktywnym trądziku lub niepokojącej zmianie najpierw potrzebuje diagnostyki dermatologicznej.

Specjalista powinien dobrać preparat, głębokość i technikę podania do stanu skóry, omówić możliwe działania niepożądane oraz zaplanować przerwy między sesjami. Biorewitalizacja skóry twarzy nie jest gotowym rozwiązaniem dobieranym wyłącznie na podstawie nazwy preparatu lub popularności metody. Bezpieczny plan zaczyna się od badania i realistycznego określenia celu.

Artykuł nie stanowi porady medycznej i powstał wyłącznie w celach informacyjnych. O kwalifikacji do zabiegu, wyborze metody oraz postępowaniu po procedurze decyduje lekarz po konsultacji.